ถ้าคุณเคยคิดว่า
การทำเว็บต้องขยันตลอด
ต้องอัปเดตเสมอ
ต้องทำอะไรใหม่ ๆ ทุกวัน
ผมอยากเล่าอีกมุมหนึ่งให้ฟังครับ
มุมของคนที่อยากอยู่กับเว็บได้นาน
ไม่ใช่แค่ช่วงแรก
บางสัปดาห์ ผมแค่เปิดเว็บแล้วอ่าน
มีหลายสัปดาห์
ที่ผมไม่ได้เขียนอะไรใหม่
ไม่ได้แก้อะไร
ไม่ได้เพิ่มอะไร
ผมแค่เปิดเว็บ
อ่านสิ่งที่เคยเขียนไว้
แล้วปิดมันไป
แค่นั้นเองครับ
แต่การอ่านกลับ
ทำให้ผมรู้ว่า
ผมยังอยู่กับมัน
และมันยังอยู่กับผม
บางวัน ผมแก้แค่ประโยคเดียว
บางครั้ง
ผมเข้าไปที่โพสต์เก่า
แล้วแก้แค่คำเดียว
หรือประโยคเดียว
ไม่ใช่เพราะมันผิด
แต่เพราะวันนี้
ผมพูดได้ชัดขึ้นกว่าเดิมนิดหนึ่ง
การแก้เล็ก ๆ แบบนี้
ไม่เหนื่อย
ไม่กดดัน
แต่ทำให้เว็บค่อย ๆ โตไปพร้อมกับเรา
บางสัปดาห์ ผมเขียนแค่ย่อหน้าเดียว
ไม่จำเป็นต้องเป็นบทความยาว
ไม่จำเป็นต้องครบ
ไม่จำเป็นต้องสวย
แค่เขียนย่อหน้าที่
ผมอยากพูดในสัปดาห์นั้น
แล้วกดบันทึก
บางทีก็ยังไม่เผยแพร่
แค่เก็บไว้ก่อน
เว็บไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างพร้อมกันครับ
และบางวัน…ผมไม่ทำอะไรเลย
ผมยอมรับตรง ๆ ว่า
มีวันที่ผมไม่อยากแตะเว็บเลย
ผมปล่อยให้มันอยู่เฉย ๆ
โดยไม่รู้สึกผิด
เพราะผมรู้แล้วว่า
การพัก
ไม่ใช่การเลิก
เว็บที่ดี
ต้องอนุญาตให้เจ้าของพักได้
สิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้สำคัญกว่าที่คิด
การทำเว็บ
ไม่ใช่การเร่ง
แต่เป็นการ “รักษาความสัมพันธ์”
ถ้าเว็บยังไม่ทำให้คุณเครียด
ยังไม่ทำให้คุณหนี
ยังไม่ทำให้คุณรู้สึกแย่กับตัวเอง
แปลว่าคุณดูแลมันถูกทางแล้วครับ
สุดท้ายนี้
ถ้าคุณทำเว็บอยู่
แล้วบางสัปดาห์รู้สึกว่า
“ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย”
ผมอยากบอกว่า
คุณอาจกำลังทำสิ่งที่สำคัญที่สุดอยู่ก็ได้
คือ
การไม่เลิก
เว็บที่อยู่ได้นาน
ไม่ได้เกิดจากวันที่เราขยันที่สุด
แต่มาจากวันที่เรายังกลับมาเปิดมันได้
แม้จะไม่ได้ทำอะไรเลย
ผมยังทำแบบนี้อยู่
และผมคิดว่า
ผมจะทำต่อไปครับ 🙏
—
เบิ้ม