ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
มีหลายอย่างมากครับ
ที่ผมอยากบอกตัวเองในวันที่เริ่มทำเว็บใหม่ ๆ
ไม่ใช่เรื่องเทคนิค
ไม่ใช่เรื่องความเก่ง
แต่เป็น “ความคิด” บางอย่าง
ที่ทำให้ผมเหนื่อยเกินความจำเป็นมานาน
วันนี้ผมอยากเล่าให้ฟังตรง ๆ ครับ
เผื่อมันจะช่วยให้ใครสักคน
ไม่ต้องอ้อมเหมือนผม
ผมเคยคิดว่า “เว็บต้องเสร็จก่อน ถึงจะเริ่มได้”
ผมเคยรอให้ทุกอย่างพร้อม
รอให้เว็บสวย
รอให้ข้อมูลครบ
รอให้มันดูดีพอ
ผลคือ
เว็บไม่เสร็จสักที
และผมก็ไม่เริ่มสักที
ความจริงคือ
เว็บไม่เคย “เสร็จ” จริง ๆ ครับ
มันมีแต่เวอร์ชันวันนี้
กับเวอร์ชันพรุ่งนี้
วันที่ผมยอมรับตรงนี้ได้
ผมเริ่มขยับได้ทันที
ผมเคยคิดว่า “คนอื่นเก่งกว่า เราสู้ไม่ได้”
ผมดูเว็บคนอื่น
ดูคอร์สคนอื่น
ดูเพจที่เขาพูดเก่ง ทำเก่ง
แล้วผมก็เผลอถามตัวเองว่า
“เราจะไปมีที่ยืนตรงไหน”
สิ่งที่ผมเพิ่งเข้าใจคือ
คนไม่ได้เข้ามาหา
คนที่เก่งที่สุดเสมอไป
หลายคนแค่หา
คนที่พูดภาษาเดียวกัน
และเข้าใจเขาจริง ๆ
ผมเคยคิดว่า “ต้องรู้เยอะ ถึงจะเขียนได้”
ผมเคยไม่กล้าเขียน
เพราะคิดว่ายังรู้ไม่พอ
ยังไม่แม่น
ยังไม่เก่ง
แต่พอผมเริ่มเขียนจาก
สิ่งที่ผมกำลังเจอ
สิ่งที่ผมกำลังสับสน
กลับมีคนอ่านแล้วบอกว่า
“ผมคิดแบบนี้อยู่พอดี”
ตรงนั้นแหละครับ
ที่ผมเข้าใจว่า
ความจริงใจ สำคัญกว่าความรู้
ผมเคยคิดว่า “ต้องรีบ ไม่งั้นจะไม่ทัน”
ยุคนี้ใคร ๆ ก็รีบ
รีบทำ
รีบขาย
รีบโต
ผมก็เคยรีบ
จนลืมถามตัวเองว่า
“เราไหวไหม”
พอผมหยุดรีบ
ผมเริ่มเห็นทาง
และเริ่มมีแรงอยู่กับมันได้นานขึ้น
สิ่งที่ผมเข้าใจในวันนี้
การทำเว็บ
ไม่ใช่การพิสูจน์ว่าเราเก่ง
แต่มันคือการบอกว่า
เรายังอยากสื่อสาร
ถ้าวันนี้คุณยังเปิดเว็บ
ยังเขียนได้อีกนิด
ยังไม่หนี
คุณไม่ได้แพ้ครับ
คุณแค่กำลังเดินในจังหวะของตัวเอง
ผมยังเข้าใจผิดอยู่บ้าง
ยังเรียนรู้ไปเรื่อย ๆ
และผมคิดว่า
มันไม่เป็นไรเลย
ถ้าคุณยังอยู่ตรงนี้
อ่านมาถึงบรรทัดนี้
ผมอยากบอกว่า
คุณไม่ได้เดินคนเดียวครับ 🙏
—
เบิ้ม