ผมไม่เคยคิดว่าเว็บของผมเก่ง
ไม่เร็วที่สุด
ไม่ล้ำที่สุด
ไม่เหมือนเว็บสวย ๆ ที่เห็นตามโฆษณา
แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมมั่นใจมากขึ้นทุกวันคือ
ผมอยู่กับมันได้นาน
และผมคิดว่านี่สำคัญกว่า
การดูเก่งตั้งแต่แรกครับ
เว็บที่เก่งมาก ๆ มักต้องการพลังเยอะ
ผมเคยพยายามทำเว็บให้เก่ง
ใส่ทุกอย่าง
ปรับทุกจุด
ตามทุกคำแนะนำ
ช่วงนั้นผมเปิดเว็บทีหนึ่ง
รู้สึกเหนื่อยก่อนจะเริ่ม
กลัวกดผิด
กลัวพัง
กลัวตามไม่ทัน
สุดท้าย
เว็บยังอยู่
แต่ผมไม่อยากเข้าไปอยู่กับมันแล้ว
เว็บที่อยู่ได้นาน ต้องไม่ทำให้เราเครียด
วันนี้ผมเลือกเว็บที่
เปิดแล้วไม่กดดัน
แก้ข้อความได้เอง
ไม่ต้องคิดเยอะทุกครั้งที่เข้าไป
ผมยอมให้มันธรรมดา
ยอมให้มันค่อย ๆ โต
ยอมให้มันไม่สมบูรณ์
เพราะเว็บที่ดีสำหรับผม
คือเว็บที่ผม ไม่หนีมัน
ความสม่ำเสมอ สำคัญกว่าความหวือหวา
ผมไม่ได้เขียนทุกวัน
ไม่ได้อัปเดตถี่
ไม่ได้ทำอะไรให้ดูวุ่นวาย
แต่ผมยังกลับมาเขียน
ยังกลับมาแก้
ยังกลับมาเล่า
เว็บอาจไม่ได้โตเร็ว
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเว็บ
มันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
และผมเชื่อว่า
คนอ่านก็สัมผัสได้ครับ
เว็บคือพื้นที่ ไม่ใช่เวทีประกวด
พอผมเลิกเอาเว็บไปเทียบกับคนอื่น
ผมเริ่มใช้มันเป็นพื้นที่ของตัวเอง
พื้นที่ที่
ผมพูดในแบบของผม
ผมไม่ต้องเก่งตลอดเวลา
ผมยอมรับได้ว่าบางวันไม่รู้
เว็บไม่จำเป็นต้องชนะใคร
แค่ไม่ทำให้เราแพ้ตัวเองก็พอแล้วครับ
สิ่งที่เว็บสอนผม
เว็บสอนผมว่า
การไปต่อ
ไม่ได้ต้องใช้แรงมากเสมอไป
บางที
แค่ไม่หยุด
ก็ถือว่าไปไกลแล้ว
ถ้าวันนี้คุณมีเว็บ
ที่อาจยังไม่เก่ง
ยังไม่สมบูรณ์
ยังไม่พร้อมขาย
แต่คุณยังเปิดมัน
ยังเขียนได้
ยังไม่ทิ้งมัน
ผมอยากบอกว่า
คุณทำได้ดีมากแล้วครับ
สุดท้ายนี้
ผมจะยังทำเว็บแบบนี้ต่อไป
ไม่รีบ
ไม่แข่ง
ไม่ฝืน
เพราะผมเชื่อว่า
เว็บที่อยู่กับเราได้นาน
วันหนึ่ง
มันจะพาเราไปได้ไกลกว่าที่คิดครับ
ถ้าคุณกำลังเดินช้า ๆ
ผมเดินอยู่แถวนี้เหมือนกันครับ 🙏
—
เบิ้ม